Św. Michał Archanioł (patron parafii i kościoła w Rekownicy) w Biblii nazywany jest "księciem anielskim" (Dn10,13;21b) i "wielkim księciem" (Dn 12,1). Przedstawiany jest jako jeden z najpotężniejszych duchów niebieskich Wódz Izraela, który towarzyszy temu ludowi w jego dziejach. Jeszcze więcej o nim mówią starotestamentalne księgi apokryficzne (księga Henoha, Apokalipsa Barucha, Apokalipsa Mojżesza). Michał w tych księgach występuje jako osoba pierwsza po Bogu. Jest Archaniołem, jednym z czterech najpotężniejszych duchów, księciem aniołów, obdarzonym szczególnym zaufaniem Boga i kluczami do nieba. On składa ofiarę na niebie-skim ołtarzu Świętego Świętych; jest aniołem sprawiedliwości i sądu; aniołem łaski i zmiłowania; aniołem miłosierdzia Bożego. On wstawia się za Izraelitami, jest ich aniołem. W liście św. Judy Apostoła pojawia się jako walczący z szatanem o ciało Mojżesza (Jud 9). W Apokalipsie św. Jana Apostoła ukazany jest jako "pogromca Smoka-szatana" (Ap. 12,7) stojący na czele hufców niebieskich walczących zwycięsko z szatanem i jego zwolennikami. W księdze Jozuego przedstawiany jest z wydobytym mieczem jako wódz wojsk Pana (Joz 5,13;13).
           We wczesnochrześcijańskim piśmiennictwie (Tertulian, Orygenes, Hermas, Didymus) Michał Archanioł uchodzi za Księcia Aniołów; Archanioła, któremu Bóg powierza zadania wymagające szczególnej siły. Jest tym, który wstawia się za ludźmi przed Bogiem; jest aniołem Ludu Chrześcijańskiego; stoi u wezgłowia umierających, a potem towarzyszy im w drodze do wieczności. Jego pomocy wzywają umierający wierząc, że towarzyszy on duszom zmarłych na sąd Boży. Z tymi właśnie funkcjami złączył się, poczynając od XII wieku jego patronat nad kaplicami cmentarnymi.
           Kult Św. Michała Archanioła istniał już w starożytności chrześcijańskiej. Świadczy o tym wiele dowodów liturgicznych. Znacznie później pojawił się kult oddawany na Górze Gargano koło Siponte (południowa Italia), gdzie miał się zjawić. Cześć oddawana Świętemu miała początkowo charakter lokalny, później jednak została rozszerzona na cały Kościół i obchodzono ją w dniu 8 maja. Z czasem Jego imię weszło do liturgii mszalnej, przy poświęceniu kadzidła i w liturgii pogrzebowej Św. Michał Archanioł ukazał się także za czasów Św. Grzegorza Wielkiego, papieża. Miało to miejsce w Rzymie podczas procesji przebłagalnej odprawianej na zamku zwanym odtąd Zamkiem Świętego Anioła. W czasie tego zjawienia się Archanioł Michał włożył miecz do pochwy na znak, że Bóg odwróci srożący się gniew od ludu rzymskiego. I rzeczywiście odtąd dżuma ustała.
           Kościół Rzymski czcił Św. Michała zawsze w dniu 29 września. W czasie
ostatniej reformy Kalendarza Rzymskiego, w tym dniu Kościół dołączył także do
czci liturgicznej Świętych Archaniołów Rafała i Gabriela.

           Św. Michał Archanioł jest czczony jako Patron Kościoła świętego; opiekun chroniący przed wszelkimi złymi duchami; zwycięski obrońca w walce z szatanem, z jego pokusami i mocami piekielnymi. Kościół Wschodni czci Go także jako patrona chorych. Jest On patronem Austrii i Niemiec, zaś w Polsce patronem Małopolski i diecezji łomżyńskiej.
           Już od wczesnych wieków chrześcijaństwa jest uważany za wodza, a zarazem za pogromcę zbuntowanych aniołów. Również od tamtego czasu zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie ku Jego czci stawiano liczne kościoły. W Polsce pod wezwaniem Św. Michała Archanioła wybudowano ponad 300 kościołów - w tym także nasz kościół w Rekownicy.

Patronami kościoła w Lubaniu są Święci Apostołowie Piotr i Paweł.

           PIOTR – to chrześcijańskie imię greckie (Petros) pochodzące od rzeczownika pospolitego petra – skała, opoka. Jest odpowiednikiem aramejskiego wyrazu kefas – skała, opoka, użytego w funkcji przydomka. Należy do najwcześniejszych imion chrześcijańskich.

           Piotr Apostoł – był synem Jony z Betsaidy, a bratem Andrzeja. Na imię miał Szymon (Symeon). Trudnił się rybołówstwem. Mieszkał w Kafarnaum, kiedy Jezus powołał go do grona swoich uczniów. Dzięki swej rzutkości, impulsywności i usłużności rychło zaczął przewodzić gromadce uczniów i stał się ich rzecznikiem. Jezus uznał tę jego przodującą rolę, potem ją wyraźnie aprobował i umocnił, nadając Szymonowi imię Kefas. Odtąd Jezus stale wyróżnia Piotra (bierze go na Tabor, przepowiada przy nim swoją mękę, bierze go na świadka swoich cierpień w Ogrójcu, zjawia mu się w sposób szczególny po zmartwychwstaniu i długo z nim nad Jeziorem Tyberiadzkim rozmawia. Anuluje wówczas jego trzykrotne zaparcie się. Tak to Piotr zachował pierwszeństwo w gronie apostołów, a po Wniebowstąpieniu Pańskim bez sprzeciwu innych staje na czele całej gromady i kieruje jej losami. Pewne wiadomości o Piotrze mamy tylko z tego okresu, który obejmują Dzieje apostolskie. Herod Agryppa uwięził Piotra, ale ten – cudownie uwolniony przez anioła – uszedł z Jerozolimy. Nie wiemy jednak, dokąd wtedy się udał, może do Antiochii, gdzie spotkał się z nim św. Paweł. Potem prawdopodobnie udał się do Koryntu, ale po drodze zatrzymywał się z pewnością w różnych miejscowościach Azji mniejszej. Potem na dłuższy czas osiadł w Rzymie, a po śmierci Heroda (44 rok) wrócił do Jerozolimy i przebywał tam do 49 roku. Po tzw. soborze jerozolimskim udał się drugi raz do Antiochii, a po roku 56 do Rzymu, gdzie pewnie osiadł już na stałe. W dziesięć lat później, tzn. w roku 67, poniósł śmierć męczeńską na krzyżu. Ostatni pobyt i męczeńska śmierć Piotra w Rzymie, jego ostatniej wybranej stolicy, potwierdzone są wczesnymi świadectwami pozabiblijnymi (Klemens Rzymski, Ignacy Antiocheński, Polikarp i inni). Kult Piotra skupił się w kościele zbudowanym nad jego grobem tuż po roku 320. Mocno wbudowana we wzgórze Watykańskie świątynia ma swoją długą i bogatą historię, której tu nie będziemy bliżej określać. Obecną bazylikę św. Piotra poświęcił Urban VIII 18 listopada 1626 roku. Kończąc warto wspomnieć jeszcze o rzeczy wielkiej doniosłości. Mianowicie to, że Piotr zostawił nam dwa listy, które weszły do kanonu Nowego Testamentu. Istnieje ponadto pięć pism apokryficznych podszywających się pod jego imię.

           PAWEŁ – to imię pochodzenia łacińskiego. Pierwotnie tzw. praenomen (imię właściwe) nadawane dziecku w związku z jakąś cechą fizyczną. Pierwotne znaczenie tego imienia to – mały. Później mogło być też używane w funkcji cognomen. W tej roli bardzo często występowało w rodzie rzymskim Emiliuszów. Na gruncie chrześcijańskim popularność swą jako imię zawdzięcza św. Pawłowi apostołowi.

           Paweł, apostoł narodów – znamy go dość dobrze z Dziejów apostolskich i jego osobi-stych wyznań, rozproszonych po trzynastu listach, wchodzących w skład kanonu Nowego Testamentu. Urodził się przed rokiem 10 po Chrystusie w Tarsie, okolicy Cylicji. Rodzice, którzy byli prawowiernymi Żydami, pochodzili prawdopodobnie z Giskali w Galilei (Hieronim) i wywodzili się z pokolenia Beniamina. Z rodzinnego domu Szaweł wyniósł nie tylko to czcigodne stare imię żydowskie, ale także silne przywiązanie do tradycji takiej, jak ją rozumieli faryzeusze. Jako faryzeusz musiał też wcześnie nauczyć się jakiegoś rzemiosła, jakkolwiek jego społeczna pozycja tego nie wymagała. Szaweł zdobył tedy umiejętność tkania płacht namiotowych, co w czasie prac misyjnych zapewniało mu utrzymanie. Jako obywatel Tarsu miał pełne prawa obywatelskie w cesarstwie. Mówił poprawnie po aramejsku, znaj język grecki, a nawet otarł się o greckie piśmiennictwo. Miedzy rokiem 18 a 20 (w każdym razie po śmierci Jezusa) Paweł udał się do Jerozolimy, aby w szkole Gamaliela I studiować Torę. Świadczą o tym znowu jego pisma, znać w nich bowiem wpływ egzegezy rabinów palestyńskich, są przykłady zaczerpnięte z typologii hellenistyczno-judaistycznej i z apokalips żydowskich. Gorliwość w strzeżeniu religijnych tradycji oraz intuitywne wyczucie, że zagraża im poważne niebezpieczeństwo ze strony chrześcijaństwa, sprawiły, że mając około 25 lat stał się zdecydowanym przeciwnikiem i prześladowcą Kościoła. Największym przy tym zgorszeniem była dlań zapewne wiara, z jaką chrześcijanie odnosili się do swego ukrzyżowanego Mesjasza. Z listami polecającymi, przygotowanymi przez synedrium, udał się ok. 35 roku do Damaszku i wtedy właśnie u bram miasta dokonała się tajemnica, która wymyka się spod kwalifikacji czysto psychologicznych. Ile zawdzięczał temu oślepiającemu oświeceniu, opowiedział później w liście do Filipian (3,7-12). Ochrzczony przez Ananiasza, rozpoczął służbę dla Chrystusa niemal od razu – w synagogach w Damaszku. Potem usuwa się do Arabii (tzn. do kraju Nabatejczyków), gdzie rozproszone były kolonie żydowskie. Wróciwszy do Damaszku, wkrótce potem ścigany nienawiścią żydów, musiał stamtąd uciekać. Wówczas to podążył do Jerozolimy, aby poznać Piotra. Ale przebywał tam tylko piętnaście dni. Następnie udał się do Syrii i Cylicji, gdzie spędził kilka lat. Około roku 44 Barnaba ściągnął go do Antiochii syryjskiej, aby wspomógł go w pracy na miejscu. Stamtąd wysłano obydwu z posłaniem do pogan. Przekazywali je najpierw na Cyprze, potem w Derbe. Kiedy coraz ostrzej zarysowywał się konflikt między chrześcijanami nawróconymi z pogaństwa,  a tymi, którzy należeli do narodu wybranego, gmina antiocheńska wysłała Pawła i Barnabę na tzw. sobór jerozolimski (49/50r.). Osiągnąwszy, co zamierzali, Paweł rozpoczął z nowymi współpracownikami drugą wyprawę misyjną (50 – 53). Odwiedził podczas niej  gminy pozakładane wcześniej w Azji Mniejszej, pojechał do kraju Galatów i poprzez Filippi, Tesalonikę i Bereę dotarł do Achai. W jej okolicy, Koryncie przebywał półtora roku. Tam tez napisał dwa listy do Tesaloniczan. Trzecia wyprawa zawiodła go do stolicy prowincji Azji, do Efezu, gdzie pośród wielu niebezpieczeństw i prześladowań przetrwał  dwa i pół roku. Był równocześnie w żywym kontakcie z innymi gminami, jak o tym świadczą napisane wówczas listy do Koryntian i Galatów, może także do Filipian. Potem poprzez Macedonie jeszcze raz udał się do Koryntu. Na początku roku 58 pojechał do Jerozolimy, aby tamtejszej gminie zawieźć składkę zebraną w Macedonii i Achai. Niestety, tam na niego czekały niemałe przykrości: napaść żydów, aresztowanie przez władzę rzymską, przesłuchiwania przez prokuratorów, dwuletnie więzienie w Cezarei. Gdy odwołał się do cesarza, nastąpiła deportacja drogą morską (w czasie tej podróży katastrofa u wybrzeży Malty). Na początku 61 roku przybył do Rzymu, gdzie dalsze dwa lata spędził w więzieniu. Napisał wówczas tzw. listy więzienne (do Kolosan, Filemona, Efezjan i wedle tradycyjnego poglądu – do Filipian). Po opuszczeniu więzienia Paweł udał się na wschód. Przez jakiś czas działał w Efezie  i na Krecie. Potem aresztowano go po raz drugi. W Rzymie oczekiwał już tylko na zakończenie procesu i niechybną śmierć. Tradycja pierwotnego Kościoła utrzymuje, że w Rzymie dopełnił swoich pracowitych dni śmiercią męczeńską. Przypadła ona na prześladowanie zainicjowane przez Nerona (64 – 68) prawdopodobnie na lata 66 lub 67. Miejsce dokonania męczeństwa i uniwersalne znaczenie apostołowania Pawła kojarzy nierozłącznie jego pamięć z męczeńską śmiercią poniesioną w Rzymie przez księcia apostołów, Piotra. Nie oznacza to wcale, że zginęli tego samego dnia. Nie w tym samym też miejscu złożono ich ciała. W każdym razie od bardzo dawnych czasów pamiątkę ich obchodzono razem, w czasie jednej uroczystości. W roku 258 ustanowione zostało ich wspólne święto przypadające w dniu 29 czerwca, które bardzo szybko przyjęło się w całym Kościele powszechnym. Na cześć św. Pawła w Rzymie wzniesiona została bazylika św. Pawła Za Murami. Odnowioną po pożarze bazylikę św. Pawła Za Murami poświęcił Pius IX 10 grudnia 1854 roku.